The Artwork
The Last Supper'da Aslında Neye Bakıyorsunuz
Bu bir fresk değil, neredeyse tamamlandığı andan itibaren çürümeye başladı ve II. Dünya Savaşı'ndaki bir bombardıman baskınını şans eseri atlattı. İşte o duvarda gerçekte olanlar.
Check dates and availability ↗The Last Supper — temel bilgiler
| Aspect | Detail |
|---|---|
| Artist / date | Leonardo da Vinci, c. 1495-1498 |
| Dimensions | 460 x 880 cm (4.6 x 8.8 m) |
| Technique | Kuru sıva üzerine tempera ve yağlı boya — gerçek bir fresk değil |
| Restoration | 1977/78-1999, Pinin Brambilla Barcilon liderliğinde; 28 Mayıs 1999'da açıldı |
| WWII | Yemekhane Ağustos 1943'te bombalandı; duvar resmi kum torbalarıyla korunarak ayakta kaldı |
| Opposite wall | Giovanni Donato Montorfano'nun Crucifixion'ı, 1495, gerçek bir fresk |
Bu bir fresk değil — ve bu gerçek diğer her şeyi açıklıyor
The Last Supper hakkında en ısrarcı mitlerden biri bunun bir fresk olduğudur. Değil. Gerçek fresk, pigmentin kururken duvarla bütünleşmesini sağlayan ve son derece dayanıklı olan ıslak sıva üzerine boyamak anlamına gelir. Leonardo ise bunun yerine kuru sıva üzerine, alçı, zift ve mastikten oluşan bir zemin üzerine tempera ile boyadı. Bu tercih ona yavaş çalışma, ayrıntıları revize etme ve freskin hızlı kuruyan ıslak sıvasının asla izin vermediği bir şekilde ince ışıltıyı kontrol etme imkânı tanıdı — ancak boyanın duvarla kaynaşmak yerine yüzeyde kalması anlamına geliyordu ve fresk boyamanın normalde sağladığı dayanıklılıktan feragat edilmesine yol açtı.
Çürüme neredeyse anında başladı
Leonardo'nun daha fazla sanatsal kontrol için yaptığı bu ödünleşim, neredeyse hemen gerçek bir bedel getirdi. Dökülmeler tamamlanmasından yaklaşık yirmi yıl sonra, 1517'de bile görülüyordu ve 1582 tarihli yazılı bir kayıt duvar resmini çoktan harap olmuş olarak tanımlar. Bu, yalnızca son nesillerin fark ettiği yüzyıllara yayılan yavaş bir gerileme değildi — Leonardo'nun kendi yaşamı sırasında ve hemen sonrasında çağdaşları ve neredeyse çağdaşları onun bozulmasını kaydediyordu. Bu, görüntünün kendisinin kalıcı ünüyle çarpıcı bir tezat oluşturuyor ve yukarıda açıklanan alışılmadık kuru sıva tekniğinin doğrudan sonucudur.
Yaklaşık 1495-1498 arasında, devasa bir ölçekte yapıldı
Leonardo, 1495-1498 yılları arasında Santa Maria delle Grazie'nin yemekhanesindeki duvar resmi üzerinde çalıştı. 460 x 880 santimetre — yani 4,6 x 8,8 metre — ölçüleriyle gerçekten büyük ölçekli bir eser; yaratıldığı yemek salonunun arka duvarını kaplıyor. Karşısında durduğunuzda, bu ölçek deneyimi bir galeride çerçeveli bir pano tablosuna bakmaktan ayıran şeylerden biri: Eser, taşınabilir bir sanat yapıtı olarak değil, o belirli odada yemek yiyen rahipler için mimari bir odak noktası olarak tasarlanmıştı ve oda bugün de deneyimin bir parçası olmayı sürdürüyor.
II. Dünya Savaşı'ndaki bir bombardıman baskınından nasıl kurtuldu — tesadüfen
Ağustos 1943'te Müttefiklerin bir bombardıman baskını, çatısı da dahil olmak üzere yemekhanenin büyük bölümünü yıktı. Son Akşam Yemeği'ni taşıyan duvar ayakta kaldı, ama bu özel bir tasarım sayesinde değil — binanın bakıcıları, baskından yıllar önce, 1940'ta, duvar resmini kurtarmaya yönelik hedefli bir çabadan ziyade genel bir savaş zamanı önlemi olarak o duvarı kum torbalarıyla ve iskeleyle koruma altına almıştı. Patlamadan sağ kurtulmuş olsa da duvar, yemekhane hasarlı kalırken yaklaşık iki yıl boyunca açık hava ve hava koşullarına maruz kaldı; bu da zaten kırılgan olan boyalı yüzeye ek yük bindirdi.
1999 restorasyonu: yeniden boyama değil, temizlik
1977/78'den 1999'a kadar süren büyük bir restorasyon, konservatör Pinin Brambilla Barcilon önderliğinde gerçekleştirildi ve sonuç 28 Mayıs 1999'da tanıtıldı. Bu restorasyonun gerçekte ne yaptığını anlamak önemli: Yüzyıllar boyunca eklenen üst boya katmanlarını, kiri ve daha önceki iyi niyetli ama zarar verici rötuşları kaldırarak Leonardo'nun altta kalan özgün yüzeyinden geriye kalanı ortaya çıkardı. Kayıp bölümleri yeniden boyamadı ya da yeniden yaratmadı. Görünen sonuç, kitaplarda sık sık çoğaltılan canlı görüntüden daha soluk ve daha parçalı, ama Leonardo'nun gerçekte ne boyadığına üstü boyanmış versiyondan çok daha doğru bir pencere sunuyor.
Karşıdaki gözden kaçan duvar
Yemekhanenin karşı duvarında, Son Akşam Yemeği'nin tam karşısında, Giovanni Donato Montorfano'nun 1495'te gerçek fresk tekniğiyle yaptığı Çarmıha Gerilme yer alıyor — ve yerinde bir biçimde, karşı taraftaki Leonardo'nun deneysel tekniğinden çok daha iyi durumda. Alt köşelerinde, genellikle Leonardo'ya atfedilen ve ana eseriyle aynı kırılgan biçimde kuru sıva üzerine eklenen Sforza ailesi portreleri bulunuyor: Ludovico il Moro, Beatrice d'Este ve oğulları — gerçi bu figürler artık neredeyse okunamıyor. Bu duvarın önünden geçip gitmek çok kolay, ama freskin dayanıklılığı ile Leonardo'nun başyapıtını bu denli kırılgan kılan kuru sıva tekniği arasında doğrudan, gözle görülür bir karşılaştırma sunuyor. Her iki duvarı görmek için giriş bileti yalnızca müzenin kendisi tarafından, cenacolovinciano.org üzerinden satılıyor.